Administrativni ili ekonomski instrumenti u vođenju politike zaštite životne sredine?

Abstract

Ekonomski instrumenti u politici zaštite životne sredine omogućavaju realizaciju ciljeva ove politike na nižim troškovima, u poređenju sa administrativnim instrumentima ('statička efikasnost'). Oni, takođe, pružaju kontinuirani podsticaj za tehničke i tehnološke inovacije ('dinamička efikasnost'). Tokom poslednje decenije, upotreba ekonomskih instrumenata posebno ekoloških poreza se u velikom broju zemalja-članica OECD povećala i postala konzistentnija. Međutim, ekonomski instrumenti predstavljaju samo jedan od političkih instrumenata, u okviru kompleksnog 'paketa' mera i sredstava, koji se koriste u ekološkoj politici. Oni su dopuna ili zamena za neke druge političke instrumente, kao što su zakonski propisi.

Economic instruments in environmental policy can offer a way of achieving environmental policy goals at lower cost than regulatory instruments ('static efficiency'). They can also provide a continuous incentive for technical innovation ('dynamic efficiency'). The use of economic instruments, in particular eco-taxes, has increased and become more consistent over the last decade in OECD member-countries. However, economic instruments are only one policy instrument within complex environmental policy 'package'. They are seen as a complement or a substitute to other policy instruments such as regulations.